Vliegzalf 8 Zwarte Nachtschade

Dit is laatste van de vliegzalf .Ik heb dan alle giftige planten behandeld .
Zwarte Nachtschade
Solanum nigrem is de Latijnse naam van deze eenjarige plat uit de familie Solanacea die zoveel giftige kent .Ook de zwarte nachtschade is van top tot teen giftig en de bessen worden om kinderen af te schrikken wordt duivelserwt genoemd .
De latijnse naam Soanum duidt er opdat sommige vertegenwoordigers van de familie van Solanacea wel gebruikt werden vanwege hun pijnstillende en kalmerende werking .Want hun naam is afgeleid van solarie= pijnstillend .In vroege jaren werden de bladeren van de ook wel op ontstoken en pijnlijke plekken gelegd. Maar dit lijkt niet aan te raden want bekent is ook dat uitwendig gebruik van het sap van de plant tot hallucinaties kunnen kan leiden , zij het in combinaties met andere planten ..Dus ook uitwendig gebruik is niet ongevaarlijk en het is aan te nemen dat de heksen, die de Solanumum niet konden missen in hun tover en heksenkruiden en zalven wel wisten hoeveelheden ze an de nachtschade dienden te gebruiken
De Nederlandse naam Nachtschade duidt op het gebruik van de plant door heksen en tovenaars want deze naam is een verbastering van het oude Hoogduits nahtscato waarmee duivels en demonen bedoelt werden.

De zwarte nachtschade (Solanum nigrum) is een algemeen voorkomende tot 40 cm hoge, eenjarige plant uit de nachtschadefamilie (Solanaceae). De plant heeft een opgerichte, behaarde, vaak ietwat zwarte stengel.De witte bloempjes hebben vijf puntige, naar achteren gebogen kroonbladen. De teruggebogen kroonbladen zijn wit tot vuilwit met gele helmhokjes. Na de bloei (juni tot september) ontwikkelen zich hieraan eerst groene, later zwarte bessen. De kelkbladen omsluiten de giftige bessen niet. De zaden ontkiemen pas bij vrij warm weer in april en mei.De eironde tot driehoekige bladeren zijn golvend getand.
Landbouw
Vooral tussen de aardappels en tussen diverse fruit- en erwtachtigen wordt de plant door boeren als lastig onkruid ervaren. Het is een late kiemer, waardoor vaak een keer extra gespoten moet worden en doordat de aardappel en de Zwarte nachtschade beiden tot het geslacht solanum behoren, hebben veel chemische onkruidbestrijdingsmiddelen effect op beide plantensoorten. De bessen van de Zwarte nachtschade zijn even groot als de erwten, en komen daardoor gemakkelijk in het product terecht.
Gebruik
De plant bevat solanine, saponine, solaceïne en solaneïne. Wondpleisters kunnen gebruikt worden tegen oppervlakkige abcessen. Neem hiervoor een handvol bladeren, was deze en laat ze drogen. Breek en eventueel pers de bladeren zodat het sap vrijkomt, gebruik dit op een verbandgaas op het abces.
Tot de familie van Solanum behoren

• Bitterzoet (Solanum dulcamara)
• Jasmijn (Solanum jasminoides)
• Tomaat (Solanum lycopersicum)
• Antroewa (Solanum macrocarpon)
• Aubergine (Solanum melongena)
• Pepino (Solanum muricatum)
• Zwarte nachtschade (Solanum nigrum)
• Glansbesnachtschade (Solanum nitidibaccatum)
• Lulo (Solanum quitoense)
• Blauwe aardappelstruik (Solanum rantonnetii)
• Sodomsappel (Solanum sodomaeum)
• Orinoco-appel (Solanum topiro)
• Driebloemige nachtschade (Solanum triflorum)
• Aardappel (Solanum tuberosum)
• Kannibaaltomaat (Solanum uporo)
• Donsnachtschade (Solanum villosum)
• Costa-Ricaanse nachtschade (Solanum wendlandii)

Ga niet experimenteren met de planten die ik beschreven

Vliegzalf 4 Doornappel

De doornappel (Datura stramonium) is een plant uit de nachtschadefamilie (Solanaceae). Het is een zeer giftige plant die hallucinogene alkaloïden bevat. De bladeren zijn onregelmatig van vorm met brede tanden. De trechtervormige bloemen zijn lang evenals de kelk die vijfkantig is. De doosvrucht is eivormig en getand.
De plant komt vrij algemeen voor op mesthopen in tuinen en bouwland, vooral op kalkrijke bodem, in Europa meestal wat zuidelijker dan Nederland. Cultivar]s worden wel geregeld in tuinen gekweekt. De eenjarige plant is erg vorstgevoelig.
Bestanddelen en toepassingen
De voornaamste alkaloïden zijn hyoscyamine en scopolamine, stoffen die verwant zijn aan atropine uit de wolfskers (Atropa belladonna). Gaschromatografische analyse gecombineerd met massaspectrografie (GC-MS) heeft echter een cocktail van wel zo'n 29 verwante alkaloïden aangetoond in planten van Bulgaarse herkomst.
Door Indianen werd de plant wel gebruikt om hallucinaties op te wekken. Dit is niet ongevaarlijk en bij overdosering kan de afloop fataal zijn.
Zelfs nu wordt de doornappel nog gebruikt door recreatief drugsgebruikers. Dit is bijna altijd een bad trip. Er wordt namelijk vaak overgedoseerd en de grens tussen effect en overdosering is klein.
Bijzonderheden
Een oude mythe vertelt het verhaal van de prachtige doornappelboom in het paradijs. Toen de slang Eva had verleid tot het eten van de verboden vrucht, sprak God een vloek over hem uit. De slang kronkelde om de toen nog prachtige doornappelboom en verontreinigde deze. Hierdoor werd de doornappelboom steeds kleiner, totdat het een kleine plant was geworden. De appels draagt hij nog steeds. De stekels verbeelden de tanden van de slang waaraan hij zijn lot heeft te danken.
De plant wordt ook gebruikt door heksen in hun zalven . Volgens overleveringen is de doornappel een onderdeel van de beroemde heksenvliegzalf. Door hedendaagse heksen wordt de plant niet meer gebruikt voor medische of magische toepassingen, omdat een verkeerde dosering dodelijk kan zijn.
Doornappel wordt niet alleen toegepast om vijanden uit te schakelen of slachtoffers buiten bewustzijn te brengen en met hen te doen wat de gifmenger wil; Indianenvolken als de Huichols, Tarahumara's (bekend van Antonin Arnauds relaas in "De Peyotedans") en de Zuni's gebruiken doornappel -in de Verenigde Staten bekend als Jimsonweed- bij bepaalde initiatierituelen. Deze zijn gericht op de dood van het oude ego, bijvoorbeeld bij de overgang van kind naar volwassenheid, en vinden plaats onder leiding van ervaren gidsen of shamanen. Zulke initiaties zijn bepaald geen lolletje en spelen zich vaak af op de rand van de dood. Bij de overgang van kind naar volwassene vindt een totale hersenspoeling plaats, waarbij de puber vergeet wie hij of zij voordien was. Zelfs de naam, de taal, de familie worden uitgewist in het geheugen en de puber moet helemaal opnieuw de dingen leren die voor een volwassene belangrijk zijn.
Een duizenden jaren lange ervaring heeft de shamanen geleerd hoe ze met deze planten moeten omgaan, maar toch vallen zelfs daar slachtoffers. Indiaanse deskundigen waarschuwen dan ook dat de doornappel onvoorspelbaar is en niet als experiment gebruikt worden.

Vlieg zalf 3 Dolik

Over dolik is weinig bekent. Het is een van soorten Raaigras .
Lolium termulelentum ,een raaigras met giftige zaden .Ook dit gras wisten de heksen te onderceiden van andere grassen van andere grassenom het dan te gebruiken in hun zalven

Beschrijving
Afmeting: 25 tot 100 cm.
Levensduur: Eenjarig of tweejarig.
Bloeimaanden: Juni en juli.
Stengels: De stengels zijn forser dan die van Vlasdolik.
Bloemen: De kelkkafjes zijn 1½ tot 2 cm lang, gewoonlijk minstens even lang als de rest van het aartje (m.u.v. de kafnaalden) en 2 tot 4 keer zo lang als het meestal genaalde onderste kroonkafje.
Vruchten: De zaden zijn 4 tot 7 mm lang.

Biotoop
Bodem: Zonnige, open plaatsen op matig droge, matig voedselrijke grond.
Groeiplaatsen: Wintergraanakkers, omgewerkte grond en ruderale plaatsen.

Verspreiding
Wereld: Oorspronkelijk uit het Middellandse-Zeegebied. Nu in alle werelddelen, maar in veel landen sterk achteruitgegaan of verdwenen
Nederland: Vroeger vrij zeldzaam, verspreid in het hele land, het meest in Zuid-Limburg. Voor het laatst gevonden in 1949 op de Sint Pietersberg.
Rode lijst. Uitgestorven. België: Zeer zeldzaam. Rode lijst Vlaanderen. Met verdwijning bedreigd.

Ondeskundig gebruik van dit giftige gras kan doofheid en blindheid tot gevolg hebben

Vliegzalf 2 Bilzenkruid

Het Bilzekruid (Hyoscyamus niger) is een één- of tweejarige, 0,3-0,6 m hoge plant uit de nachtschadefamilie (Solanaceae).
Aan de kleverige stengel zijn de onderste bladen stengelomvattend en de bovenste gesteeld. De wortel is spoelvormig. De bladeren zijn langwerpig en grof golvend getand. De onderste bladeren zijn stengelomvattend, de bovenste bladeren smal en gesteld.
De trechtervormige bloem is vuilgeel van kleur en violet geaderd. De bloemen staan in de bladoksels. De vrucht is een circa 1,5 cm lange, klokvormige doosvrucht, die bij rijpheid worden openspringt. Deze wordt door de kelkbladen omvat. Het zaad is grijsbruin en tot 1 x 1,3 mm groot.
Gebruik
De gehele plant is zeer giftig. De belangrijkste gifstoffen zijn de zogenaamde tropane alkaloïden scopolamine, hyoscyamine, atropine. De verschijnselen zijn een opgezwollen buik en hevige krampen. Hierop volgt eerst verlamming en ten slotte de dood.
In de volksgeneeskunde werd de narcotisch en hallucinaties opwekkende gifplant als kramp oplossend middel en bij astma ingezet. De bladeren, en ook de gemakkelijker doseerbare zaden, werden voor hun roesopwekkend effect gerookt. Het gebruik is nu verouderd, omdat het gehalte aan giftige stoffen sterk varieert en gemakkelijk tot vergiftiging kan leiden. De oude volksnamen dolkruid en mallewillempjeskruid wijzen ook op de giftigheid van de plant.
Volgens een oude overlevering is het bilzekruid een onderdeel van de beroemde heksenvliegzalf. Door hedendaagse heksen wordt de plant niet meer gebruikt voor medische of magische toepassingen, omdat een verkeerde dosering dodelijk kan zijn.
Tot in de 17e eeuw werd ook bier met het zaad van bilzekruid versterkt.
Een oud verhaal vertelt ons dat Bilzekruid ook wel gebruikt werd om na een lange droge periode regen af te dwingen..Om dit af te dwingen werd een Bilzekruidstengel in een bron gedoopt en de geblakerde aarde met dit vocht gedoopt